مىرسيد ؛ مورد چنين تهديدى قرار گرفتند . گويى دادگاه‌هاى عمومى به جاى محكوم ساختن رژيم غاصب صهيونيستى و نجات كشور اسلامى فلسطين از خطر ، براى اين قبيل اقدامات پيش پا افتاده ، تأسيس شده‌اند ! بارى ، عدهء ديگرى را به تبعيد و اخراج از عراق ، تهديد نمودند و با اين ترفندها ، ساختمان عظيم و باشكوه حرم را بعد از هزار سال تمام ، نابود كردند و آن را بخشى از خيابان ، قرار دادند . در حالى كه خيابان مىتوانست ، چند متر دور تر باشد و حائر مقدس نيز با متعلقاتش ، نگهدارى شود . متأسفانه كسى باور نمىكند كه باب تفاهم با دولت ، بسته است ، چه اينكه دولت بايد با شهروندان مهربان باشد و رفاه و آسايش آنان را در نظر بگيرد و جهت تحقّق خواسته‌هاى ملّى و دينى ايشان ، تلاش و كوشش به عمل آورد . حائر مقدس ، پيش از اين و با وجود صحن كوچك در ناحيهء شرقى ، در ورودى شايسته و درخورى ، براى ورود و خروج بزرگان و صاحب‌منصبان داشت . ولى اكنون در ورودى آن ، كوچك و تاريك شده و چند پلّه به سمت پايين قرار گرفته است و گويى به سردابى در زيرزمين ، منتهى مىگردد . در حالى كه آن ساختمان تاريخى و باشكوه ، به فضاى بازى به مساحت 15 متر در 25 متر تبديل شده كه قبلًا از دو سوى شرقى به ميدان بزرگى مىرسيد و از شمال شرقى و جنوب شرقى اين ميدان ، خيابان على اكبر ( ع ) به سوى حرم ابوالفضل العباس ( ع ) ، امتداد مىيافت و اكنون چنان است كه گويى اصلًا نبوده است . خواننده گرامى مىداند كه اگر ما به نقل اين حوادث و رويدادها ، مبادرت كرديم ؛ صرفاً به دليل ارتباط تنگاتنگ آنها با حائر مقدس است و نيز رعايت صداقت و امانت در نقل تاريخ كه وظيفهء قطعى و مسلّم مورّخ مىباشد .